BONDSCONCOURS 2007 OP 14 OKTOBER IN DE MAASPOORT TE VENLO
Het concours is net achter de rug. Maar de voorbereidingstijd voor deelname aan een bondsconcours duurt een jaar à anderhalf jaar. Dit gold ook voor onze fanfare. Dit verhaal geeft een beeld van hoe Moed en IJver het concours heeft voorbereid, wat hoogte- en dieptepunten waren en wat het de fanfare uiteindelijk heeft opgeleverd.
De eerste fase
In januari 2006 stond ons clubje een drukke tijd te wachten. Blitzz on Stage en het MEWA toernooi zouden beiden voor de zomervakantie plaats gaan vinden. Van beide concerten was de afloop uitermate succesvol. Ook werd in januari bekend dat fanfare Moed en IJver weer mee zou gaan doen aan het bondsconcours in 2007. Volgens Chris was dit muziekensemble er klaar voor om zich weer te wagen aan een concours. Het zou dan vier jaar geleden zijn dat de fanfare voor het laatst op concours is geweest en in vier jaar heeft de fanfare enorm veel progressie gemaakt.
Na de zomervakantie in 2006 werden we in september verrast met een verplicht concourswerk genaamd Heather Ridge Sketches. Chris, onze overijverige dirigent, had nagenoeg zijn gehele vakantie gespendeerd aan het instuderen van dit muziekstuk zodat hij na de vakantie volop kon repeteren. Hij kende het stuk van binnen en van buiten. Hij had al dingen uitgedund en strookjes gemaakt ter bevordering van klankkleur. Een voorbeeld: de solobugels kregen strookjes met gedeelten van de alt-saxofoonpartij; dit in het kader van risicobeperking en bovendien klinkt een bugel mooier dan een alt-saxofoon. Helaas voor Chris bleek Heather Ridge Sketches uit het klein repertorium voor de derde divisie te zijn gehaald. Al het werk voor niks. Vervolgens gingen we het proberen met The Land of Wind and Water. Dit muziekstuk bleek ons goed te liggen en werd niet onverdienstelijk gespeeld op het uitwisselingsconcert dat wij op 29 oktober 2006 hadden met de harmonie van Ottersum-Venzelderheide. The Land of Wind and Water zou het verplichte werk worden op het concours.
De experimentele fase
Toen moest nog het keuzewerk gekozen worden. Chris twijfelde hierover en wilde wat betreft het keuzewerk wat experimenteren. Hij verraste vriend en vijand onaangenaam met Voices of Youth. Dit stuk werd in de jaren '70 ooit eens op een bondsconcours uitgevoerd door de fanfare van Broekhuizenvorst. Voices of Youth werd al gauw van de lessenaar gehaald want behalve voor de hoorns en de tuba's bevatte dit muziekwerk weinig uitdaging en leverde het nauwelijks spelvreugde op. Op 17 maart 2007 werd Voices of Youth voor het eerst en het laatst uitgevoerd tijdens een uitwisseling met Fanfare St. Cornelius ''t Ketoene Dörp' uit Roermond in Theater De Zonnebloem op het St. Anna-terrein te Venray.
Lang heeft het ernaar uit gezien dat het inspeelwerk voor het concours The Victor's Return zou worden. Deze concertmars die gearrangeerd is door Geert Giesbertz is tevens het eerste Geert Giesbertz-arrangement dat niet carnavalesk is, maar dit ter zijde. Deze mars werd het uiteindelijk niet, helaas. Al gauw ging Chris het proberen met Ravenswood van Rimmer. Ondanks dat deze mars evenals The Victor's Return prachtig is koos Chris uiteindelijk voor 'good old' Margam Abbey van Powell.
Na het concert op 17 maart ging Chris lekker verder met experimenteren. Hij koos voor The Prizewinners als keuzewerk op het concours. Dit stuk, geschreven door Phillip Sparke en gearrangeerd door Danny Oosterman, werd binnen korte tijd ingestudeerd en werd uitgevoerd op 12 mei in de Kronenberg waar we een uitwisseling hadden met de plaatselijke fanfare Monte Corona en met Fanfare St. Nicolaas uit Broekhuizen.
Hier ontmoetten we voor het eerst onze concurrenten uit Broekhuizen. The Prizewinners werd zeer verdienstelijk gespeeld en leek ons toch beter te liggen dan 'de kinderstemmetjes'.
Uiteindelijk, toen Chris eindelijk uitgeëxperimenteerd was, koos hij voor de beste optie. Hij koos voor een muziekstuk dat wij eind 2005 al eens gespeeld hebben en dat ons best goed lag: Spirit of Independence. Dit stuk werd geschreven door Jan van der Roost die tevens in de jury zou zitten tijdens het bondsconcours. Dit muziekstuk werd snel opgepakt en tijdens het peeltoernooi in Neerkant ten gehore gebracht.
Het inspeelwerk was Margam Abbey, het verplichte werk The Land of Wind and Water het keuzewerk Spirit of Independence. Rob Goorhuis, jurylid bij het peeltoernooi, beoordeelde het concert van de fanfare met het predikaat 'goed'. Dit zou het programma voor het concours worden.
Het begin van de eindfase
Na de zomervakantie werden op 13 augustus de repetities weer hervat. Een gezellig samenzijn moest een mooie, spannende, succesvolle en plezierige tijd inluiden. Dat deze tijd tot aan het concours best plezierig zou kunnen worden werd toch wel duidelijk in het teambuildingsweekend in Friesland. In een eerdere berichtgeving op deze website is te lezen hoe fantastisch dit weekend was. Dit weekend was een enorme opsteker voor de fanfare, goed voor de saamhorigheid en goed voor de teamspirit. En teamspirit hebben we toch nodig om op een bondsconcours enorm goed te gaan spelen. Friesland werd in elk geval een heel mooi begin van de eindfase van het voorbereidingstraject van het concours. 
In Friesland werden twee matige doch zeer sfeervolle concerten gegeven en de embouchure was terug na een lange zomerstop en tijdens het skutjesielen zorgde de sterke nazomerwind en de Friese fotosynthese ervoor dat de longinhoud van de zwaarste rokers werd vergroot zodat ook zij tenminste vier maten konden uitspelen. Na het weekendje in het land van de Friezen werd er dan ook hard gerepeteerd en konden de eerste grote punten op de 'i' worden gezet.
Tussendoor heeft muziekvereniging Moed en IJver op 14 september de eer gehad een serenade te mogen geven voor ons bruidje uit Geijsteren. Loes ging trouwen met Rob. De receptie was gezellig en Loes kon onze aanwezigheid ook enorm waarderen.
Op 15 september begonnen de neuzen daadwerkelijk één kant op te staan. Er werd hard gerepeteerd en de conclusie na een dag hard repeteren was dat het concours onder de leden echt begon te leven. Er ontstonden zelfs revolutionaire taferelen. Zo smeekte de sinds jaar en dag meest conservatieve instrumentgroep, de bassen, om een extra groepsrepetitie onder leiding van Chris Cuppen die Moed en IJver kennis heeft laten maken met het TuDuïsme. Bovendien zorgden de dirigenten die de workshops kwamen geven, waaronder dus Chris Cuppen dus, Geert Mooren, Geert Nellen en Stephan Moors, voor extra zelfvertrouwen. De lunch was gezellig en ook bij de verjaardag van Solobugel nr. 2 werd even stilgestaan. Na de repetitiedag werd er nog gezellig nageborreld. Het was een leuke dag waarin men heel veel geleerd heeft. Dit geldt met name voor onze eigen dirigent die evenals de muzikanten enorm heeft mogen genieten van de muzikale expertise van zijn collega's.
Tot nog toe zijn alleen de positieve kanten van het concours besproken. Wanneer men aan concoursen denkt schieten termen als uitdunnen, wegstrepen en heel veel extra repetities door veel hoofden. Ook deze fenomenen ontbraken niet bij ons. Natuurlijk werden er al veel groepsrepetities gehouden, behalve voor de solobugels die dit niet nodig hadden aangezien zij fantastisch zijn (is de conclusie van de schrijver). Er werd vanaf toen ook op de dinsdag en de donderdag gerepeteerd. Zo werd er op donderdag 27 september in het altijd sfeervolle Wellerlooi gerepeteerd. Dit moest de generale repetitie worden voor het bijna allerbelangrijkste concert van het jaar: Het MEWA-toernooi!
Het was zo ver. De doelstelling was om op het concours een geweldige eerste prijs te scoren. Het staartje dat een eerste prijs vaak krijgt is dat tevens de titel Limburgs Kampioen aan het resultaat toegevoegd wordt. Om de beste van Limburg te willen zijn moet er wel eerst bewezen worden de beste van de gemeente Meerlo-Wanssum te zijn. Het MEWA-festijn vond plaats in Swolgen in de welbekende kermistent. Een gezonde spanning hing in de lucht en Swolgen liet als eerste horen dat het winnen van de MEWA-bokaal geen vanzelfsprekendheid zou zijn. 
Ook Wanssum speelde heel goed en de moeilijke muziek die Meerlo ten gehore bracht maakte op sommigen van ons enorme indruk en langzaam zetten velen van ons de overwinning uit het hoofd. Als laatste gaven wij ons optreden en Moed en IJver heeft echt laten zien dat op die avond onze fanfare het meeste in zijn mars heeft. De wisselbokaal mocht na onze overwinning definitief in de erker van Rob en Gertie blijven staan waar hij tijdens de kerstperiode kan fungeren als kerstboom.
Twee dagen later, op 30 september, lieten we ons beoordelen door Jan Cober op het beoordelingsconcert in Heythuysen. We vielen wat terug ten opzichte van het optreden op het gemeentetoernooi. Jan Cober heeft ons veel tips kunnen geven. Tijdens dit concert viel Peter Huijs in voor ôs May.
Peter heeft tijdens de experimentele fase van de concoursvoorbereiding al enkele malen ingevallen en meldde ons dat hij vond dat het niveau van de fanfare enorm omhoog is gegaan ten opzichte van het peeltoernooi. Dit is altijd prettig om te horen want daar sta je zelf niet zo zeer bij stil. Wanneer je elke week meerepeteerd valt dat minder op. Een bevestiging op die manier van Peter is altijd een prettige.
De eindfase
Na drie keer gerepeteerd te hebben in één week kregen we een bezoek van onze conculega's uit Broekhuizen. Het was de bedoeling elkaar te laten horen hoe we er een week voor het concours bijstonden. De Brokezers hebben hopelijk enorm van ons concert genoten daar wij het spits afbeten op deze zondag 7 oktober. Wij luisterden allemaal braaf naar Broekhuizen en hebben zeker genoten van een goed concert. Aan beide orkesten was af te lezen dat ze er vol vertrouwen tegenaan zouden gaan en niet konden wachten om te schitteren in de Maaspoort te Venlo.
De laatste week was een intensieve.
Repeteren op maandag, dinsdag, donderdag, vrijdag en zaterdag. Dit ging niet zonder slag of stoot. Raymond en Harm belandden in het ziekenhuis, zonder zover ik weet ernstige gevolgen, en we zaten zonder hoorn en melodisch slagwerker. Gelukkig heeft Chris meer vrienden dan dat je in eerste instantie van hem zou denken en hij regelde in no-time twee muzikanten uit het zuiden des lands.
De repetities gingen aardig maar we waren zeker klaar voor het concours.
Er werd flink doorgespeeld en het is toch prettig dat wanneer je bepaalde stukken doorspeelt je kan concluderen dat deze steeds mooi blijven klinken en dat de stukken gekend zijn en het korps een zekere constantheid heeft. Een fijne bijkomstigheid was dat we Punjaub gingen toevoegen aan het programma. Dit werd ook enthousiast ontvangen.
De generale repetitie op zaterdag 13 oktober was een goede generale. Er was weliswaar weinig publiek maar het klonk prima. We konden met vertrouwen het concours tegemoet zien en onszelf verrassen met een mooi resultaat.
Uiteraard is het koffiedik kijken maar een klein beetje hoop op iets 'geweldigs' had iedereen wel. Broekhuizen had een dikke eerste prijs met 82,42 punten behaald op deze dag. Proficiat!
Erop of Eronder: Het concours
We schrijven 14 oktober 2007, de dag van de waarheid. De dag om te laten zien wat we kunnen. We kwamen om 10.30 uur uitgeslapen en fit bij elkaar in het parochiehuis dat toen al blauw stond van de rook. Er heerste een gezonde spanning gecombineerd met een gespannen gezelligheid.
We vertrokken na het ontbijt met bussen naar Venlo. De buschauffeurs waren geweldig. De bocht kon door de ene niet genomen worden en er werd ongelooflijk toeristisch naar Venlo gereden. Een paar keer werd er wild op de rem gestampt. Dat krijg je met kronkelwegen. De Jägermeister zorgde voor ontspanning en toch werd Venlo snel bereikt. Een wonder dat er niemand wagenziek is geworden.
In de Maaspoort aangekomen konden de instrumenten opgeborgen worden en kon iedereen een kopje koffie drinken. Er hing nog steeds die gezonde spanning en uiteindelijk werd het tijd om in te spelen in het saunagedeelte van de Maaspoort. Daar werd ook besloten om de jassen uit te houden, ook tijdens het optreden. Na de inspeelsessie ging eenieder vol vertrouwen richting het podium waar het allemaal zou moeten gebeuren. Men had er zin in, men had er vertrouwen in, men kon niet meer wachten om te beginnen.
Het gordijn ging open en we werden aangekondigt. We speelden Margam Abbey om een beetje aan de zaal te wennen. Deze mars ging prima en gaf iedereen weer een dosis extra zelfvertrouwen. Tijd voor The Land of Wind and Water. Het begin met bugels, tuba en bas was geweldig en de opbouw onder leiding van de trombones was heel goed. Het tuduïsme kwam goed naar voren vanaf 26 en het snelle gedeelte ging gelijk. Het tweede deel was prachtig. Een groot compliment aan trompet, alt- en sopraan-saxofoon die geweldig soleerden. Het derde deel ging ook ritmisch perfect met wat haperingetjes aan het einde van het stuk. Maar het was een geweldige uitvoering van The Land of Wind and Water.
Spirit of Independence begon misschien wat onstuimig maar er klonk een prachtige fanfare waar saxofoons, trompetten en trombones hun klank kleurden aan die van het zacht koper. Het middendeel werd ingeluid met een werkelijk prachtige baritonsolo van Herman dat goed overgenomen werd door de hoorns die het thema een vervolg gaven. Acht maten voor H werd het thema in een ander tempo voortgezet door de bugels. Het kamermuziek gedeelte op I werd heel mooi en Bart en Geert bleven in deze passage naar elkaar knipogen en flirten. Het laatste deel ging zeer verdienstelijk en er mocht teruggekeken worden op een geweldig goede uitvoering van Moed en IJver. Chris was in zijn nopjes en bedankte de fanfare oprecht voor het goede spel.
De jury ziet het anders
Punjaub werd met veel plezier gespeeld en de jury kon zich bezighouden met het geven van de punten. Toen eindelijk het moment daar was dat de scores bekend werden gemaakt kreeg het korps uit Valkenburg dat voor ons speelde een heel mooi puntenaantal van de jury en werd er door hen feest gevierd in de zaal. Toen de punten van Moed en IJver kwamen was de Maaspoort stil. Was er geen applaus. De muzikanten zakten door de grond en hoe het met Chris was op dat moment kan eenieder zich wewl voorstellen. 82,5 punten! Een dikke eerste prijs maar een ongelooflijke tegenvaller. Een pijnlijke tegenvaller. Een ramp(je) eigenlijk.
De muzikanten van Moed en IJver verlieten het podium en enkelen moesten hun tranen bedwingen. Wat een tegenvaller. Wat hadden we gehoopt op een stunt of in ieder geval op 84 punten. 'De Limburger' had het over een grafstemming; er hing ook echt een grafstemming. Onbegrip was van de gezichten af te lezen en niemand had het idee dat we hadden gekregen wat we verdienden. Bah...dat een concours zo pijn kon doen, had niemand verwacht. Terwijl een orkest in de derde divisie juist ontzettend blij moet zijn met een dikke eerste prijs zoals wij die gekregen hebben. Maar goed. Er werd wat nagepraat en iedereen sprak elkaar moed in. En dat was nodig want ijver hadden we op het podium al getoond en gelukkig werd de moed erin gehouden.
Terug in Blitterswijck werden we feestelijk ontvangen door de drumband en ontstond er toch al een beetje feestvreugde en terecht. Er was heel veel om feest voor te vieren. En dan duid ik nog niet zo zeer op het resultaat van het concours.
Moed en IJver heeft op een plezierige manier naar een concours gewerkt en er alles aan gedaan om zo goed mogelijk te scoren. De groep is heel erg naar elkaar toegegroeid omdat er de laatste tijd zeer intensief gewerkt is. Ook het weekendje Friesland heeft hieraan bijgedragen. Buiten het feit dat de gezelligheid en de saamhorigheid zich op een uitermate hoog niveau bevindt hebben we muzikaal geweldig gepresteerd. Chris Cuppen, Jan Cober, Kees Schoonenbeek en Rob Goorhuis waren enorm onder de indruk van ons orkest, van ons talent.
De keuze om deel te nemen aan het bondsconcours is een goede geweest. Samen een topprestatie zetten is ons net als bij Blitzz gelukt. De club is in staat samen te werken en samen een gemeenschappelijk doel te realiseren onder prettige omstandigheden. Men laat elkaar niet in de steek, de repetitieopkomst was goed en de manier van werken prettig. En wat we na dit concours overgehouden hebben is een vereniging die tot veel in staat is en zeer positief naar de toekomst kijkt. In 2008 is het jubileum en daar zullen we weer met z'n allen de schouders onder moeten gaan zetten en dat gaat met zo'n gemotiveerde club een groot succes worden.
MOED EN IJVER: GEFELICITEERD
